فهم جهانهای دیگر؛ علوم اجتماعی و صداهای خاموش
انجمنهای علمی میانجی دانشگاه و صداهای خاموش
در ادامه این نشست هادی خانیکی با تأکید بر شرایط خطیر امروز ایران، مسئله «صداهای ناشنیده» را یکی از چالشهای بنیادین جامعه دانست و گفت: «برای تغییر، اصلاح و خلق امید، نخست باید شنید؛ باید پرسید ما کجا ناشنوا شدیم و چگونه ناشنوا شدیم.»
او سه نکته کلیدی را بهعنوان یافتههای اصلی مطرح کرد:
۱. اختلال گفتگویی و بیصدایی: بیصدایی نوعی طرد اجتماعی است و حذف امکان گفتوگو، گروهها را به حاشیه میراند.
۲. خطای مدیریت صداها: جامعه با خاموش کردن یا هدایت یکسویه صداها آباد نمیشود.
۳. بیاعتمادی و فرسایش سرمایه اجتماعی: حذف صداها موجب بیاعتمادی عمومی و سکوتهای معنادار میشود.
خانیکی انجمنهای علمی را نهادهای میانجی دانست که توانایی پر کردن شکاف میان قدرت و جامعه را دارند. او بر این نکات تأکید کرد:
– انجمنها باید میزهای گفتوگو خلق کنند.
– حامل گفتوگو باشند، نه دنبالهروی قدرت.
– پیچیدگیها را ترجمه کنند و میدان امنی برای گفتوگو بسازند.
او چهار گروه اصلی صداهای ناشنیده را معرفی کرد:
۱. صداهای اجتماعی گروههای فرودست؛
۲. صداهای تخصصی که در سیاست نادیده گرفته میشوند؛
۳. صداهای نهادهای مدنی و حوزه عمومی؛
۴. صداهای درون دانشگاه که در رقابتهای سیاسی گم میشوند.
خانیکی در پایان گفت: «شرایط امروز ایران بیش از هر زمان دیگر نیازمند صداهای تازه است. انجمنهای علمی اگر نقش میانجیگری خود را ایفا کنند، میتوانند امید را بازآفرینی کنند. جامعهای که گوشهایش را میبندد، راهی به سوی آینده نخواهد داشت.»
نشست «انجمنهای علمی میانجی دانشگاه و صداهای خاموش» نشان داد که انجمنهای علمی نهتنها عرصهای برای رشد علمی و اجتماعی دانشجویان هستند، بلکه میتوانند بهعنوان نهادهای میانجی، صدای گروههای فرودست و ناشنیده را به جامعه و سیاست منتقل کنند. این نشست بر اهمیت گفتوگو، شنیدن و بازآفرینی امید در شرایط امروز ایران تأکید داشت.